وقتی اطرافیان کسی به او بی اعتنایی می کنند، روانشناس می گوید این فرد کمبود محبت دارد.

وقتی اطرافیان یک نفر به او خیلی محبت و توجه می کنند گفته می شود که او لبریز از توجه است.

اما اگر کسی از دسته ی اول باشد اما لبریز از محبت خدا، آیا بی نیاز از همه چیز نیست؟

و اگر کسی از دسته ی دوم باشد و خالی از عشق خدا، آیا یک روز بی وفایی غیر خدا را نخواهد دید؟

به نظر می رسد روانشناسان باید تعریف هایشان را در این زمینه عوض کنند.

هرچند گاهی دیگران واسطه ی محبت خداوند می شوند.

باید رابطه های خود با دیگران را تنها بر اساس رابطه با خدا تعریف کنیم.

تنها رابطه ی امین و مطمئن، رابطه با خداست.

یـــا حبیب مـن لـا حبیب لــه

یـــا رفیق مـن لـا رفیق لـــه
 


نه آنکه اگر کسی از همه جا کم آورد به سراغ خدا برود؛

بلکه مقصود آن است که در مقابل رفاقت با خدا، رفاقت های جدا از خدا، رفاقت نیست.

باید رفاقت های من،  رشته ای از رفاقت با خدا داشته باشد.

اگر دوستم را دوست دارم، به خاطر ویژگی های الهی او باشد و اگر به دیدار او می روم، برای لبریز از محبت الهی شدن باشد

  به قلم: حجت الله حاجی کاظم
h.hajikazem@gmail.com